نيمي از جمعيت 20 تا50 ساله ايران دچار خشونت اکتسابي هستند

رئيس انجمن مبارزه با آسيب هاي رفتاري نسبت به افزايش رو به رشد خشونت و پرخاشگري در جمعيت جوان و ميانسال ايراني به دلايل عمده يي همچون فقر و فقدان مهارت هاي زندگي هشدار داد.

خشونت و پرخاشگري دو روي سکه و به قدمت تاريخ بشري گسترده اند. تهديدات اين آسيب هاي مهم رفتاري بر سلامت جسمي، روحي و رواني انساني تا حدي حائز اهميت شد که خشونت، بر اساس قطعنامه سال 1996 سازمان بهداشت جهاني، يکي از اولويت هاي مراقبت از سلامت انسان اعلام شد و به موجب اين قطعنامه، همه دولت ها و ملت هاي جهان به پيشگيري و مبارزه با آن فراخوانده شدند.

مطابق با تاکيد کارشناسان، سلامت همگاني و کنوني جامعه ايراني در گرو مشارکت قوي دولت اعم از دستگاه هاي قضايي و مرتبط با سلامت از جمله وزارتخانه هاي بهداشت، درمان و آموزش پزشکي، آموزش و پرورش، کشور و همچنين پژوهشگران اجتماعي و سازمان هاي غيردولتي در مبارزه جدي با خشونت و پرخاشگري است.

دکتر بهرام يگانه در گفت وگو با ايسنا با اشاره به دلايل عمده خشونت و پرخاشگري گفت؛ در فرهنگ لغات، خشونت در معناي تندخويي و درشتي کردن و پرخاشگري در معناي تندي و درشتي از روي خشم آمده است، اما در منابع علمي خشونت را رفتاري بيان کرده اند با زور، قدرت يا تهديدي عليه خود، ديگري يا حتي جامعه اعمال مي شود و پرخاشگري را رفتاري ناميده اند که قصد آن، صدمه رساندن زباني و جسماني به افراد ديگر و نابود کردن دارايي هاي آنان است.

وي با بيان اينکه خشم نوعي واکنش نسبت به بدرفتاري است و پرخاشگري در نتيجه سرخوردگي هاي ناشي از محروميت، تنبيه، موانع بازدارنده از دستيابي به هدف، احساس بي کفايتي، اضطراب، تهديد و کاهش عزت نفس بروز مي کند، يادآور شد؛ خشونت و پرخاشگري به غير از صدماتي که در زندگي يا سلامت قربانيان ايجاد مي کند، به همان ميزان تاثير مخربي بر سلامت رواني مرتکبان و شاهدان دارند.

رئيس انجمن مبارزه با آسيب هاي رفتاري در ادامه خشونت هاي جسمي و کلامي، خشونت هاي فردي و گروهي، خشونت هاي سازمان يافته، خشونت هاي خانگي يا محيطي، خشونت هاي فعال جسمي (تجاوز و سوءاستفاده جنسي)، خشونت حاد و مزمن، پرخاشگري وسيله يي و پرخاشگري خصومت آميز را از انواع خشونت و پرخاشگري برشمرد و افزود؛ طرد شدن از سوي اطرافيان، اضطراب، از دست دادن اعتماد و زيبايي، ترس، احساس گناه، انجام رفتارهاي پرخطر و مرگ از جمله پيامدهاي خشونت و پرخاشگري محسوب مي شود.

وي فرار از قانون، مخالفت با ارزش هاي اجتماعي، حضور در مکان هايي که رفتارهاي پرخطر در آنها انجام مي شود، گرايش به دخانيات، کم توجهي به تغذيه سالم و بهداشت جسمي و رواني و بهداشت محيط، فرار از ازدواج و تن دادن به رفتارهاي جنسي ناسالم، فرار از مطالعه، ناديده گرفتن مسووليت هاي خانوادگي، فرار از ارتباط هاي گروهي سالم و در مجموع بي توجهي به کيفيت زندگي را از عمده رفتارهاي خشونت آميز و پرخاشگرانه عنوان کرد.

وي با اعلام اينکه بر اساس تحقيقات ميداني آکادميک انجام شده در دهه 80، نيمي از جمعيت 20 تا 50 ساله ايراني دچار خشونت و پرخاشگري اکتسابي پيش رونده هستند در پايان تقويت اعتماد به نفس، حس درک ديگران، چشم پوشي از خواسته هاي غيرقابل تحقق، خود آرامش بخشي، تخليه انرژي، آموزش ارزش ها و مهارت هاي تصميم گيري و مقاومت و همچنين شوخي و خودگويي هاي دروني را از راهکارهاي پيشگيري از خشونت و پرخاشگري دانست