زنان قربانی سنت ربودن عروس توسط مردان در قرقیزستان

انجمن حق زنان: ربودن عروس یکی از رسمهای مردان قرقیزستان است. این رسم "آلا کاچو" نامیده میشود. دوستان داماد، دختر (عروس آتی) را میدزدند و به خانهی مرد میبرند. خانوادهی مرد که از پیش حجله را آماده کردهاند، دختر دزدیده شده را به حجله (محل تجاوز) میکشانند. یک ضرب المثل قرقیزستانی میگوید: ازدواج خوب با گریه آغاز میشود!

شهرزادنیوز: با سقوط دولت قرقیزستان و اعلام تشکیل دولت موقت در 7 آوریل 2010، افکار عمومی جهان به سوی رُزا آوتونبایوا، رهبر اپوزیسیون و رئیس خودبرگزیدهی دولت موقت، معطوف گردید. وی که 59 سال دارد و مادر دو فرزند است، پس از پایان تحصیلات در رشتهی فلسفه در دانشگاه "لومونوسف" در مسکو، در سمت استاد دانشگاه مشغول به کار شد. وی تاکنون سمتهای مختلفی در عرصهی سیاسی داشته است.

آوتونبایوا تا چه اندازه چهرهی زنان قرقیزستانی را بازتاب میدهد؟ زنان قرقیزستان تا چه حد حق تصمیمگیری در مورد سرنوشتشان در زندگی شخصی خود را دارند - تا چه رسد به مشارکت در تعیین سرنوشت سیاسی جامعهشان؟

زنان قرقیزستان نیمی از جمعیت پنج میلیونی این کشور را تشکیل میدهند که حدود 50 درصد از آن زیر خط فقر به سر میبرند. بسیاری از زنان قرقیزستان حداقل یک بار تجاوز را آن هم در شب ازدواج خود تجربه کردهاند، چرا که ربودن عروس یکی از رسمهای مردان قرقیزستان است. این رسم "آلا کاچو" نامیده میشود. دوستان داماد گروهی را تشکیل میدهند، دختر (عروس آتی) را میدزدند و به خانهی مرد میبرند. خانوادهی مرد که از پیش حجله را آماده کردهاند، دختر دزدیده شده را به حجله (محل تجاوز) میکشانند. یک ضرب المثل قرقیزستانی میگوید: ازدواج خوب با گریه آغاز میشود! 

آیسولوس یکی از زنانی است که قربانی این رسم شده است. او میگوید: 21 ساله بودم که سه مرد ناشناس مرا به زور به درون خودرویی کشاندند و ربودند. پنج ساعت در راه بودیم تا بالاخره به دهکدهای رسیدیم که خانهی شوهر آیندهام در آنجا بود. او در شب ازدواج به من تجاوز کرد و از آنجایی که آبرویم رفته بود، دیگر روی بازگشت به خانهی پدر و مادرم را نداشتم. پس از مدتی از شوهرم جدا شدم، اما بعد از یک سال دوباره برگشتم. اکنون با وجود این که پنج سال از این ماجرا میگذرد هنوز نتوانستهام او را ببخشم.

یکی از دلایلی که دختران پس از ربوده شدن به خانهی پدر و مادر خود برنمیگردند، فقر است. در واقع خانوادهها به دلیل فقر از پذیرش دوبارهی دختر خود امتناع می ورزند و ترجیح میدهند او را از سر باز کنند.

در چنین آدمرباییهایی خشونت روانی به حدی زیاد است که بسیاری از دختران حتی قادر به مقاومت پیگیر نیستند. یکی از معضلات زنان در قرقیزستان تربیتی است که به آنان اطاعت و خویشتنداری را میآموزد. تنها 17 درصد از زنانی که به این ترتیب به اسارت گرفته میشوند، موفق به آزاد کردن خود میشوند.

طبق قوانین اتحاد جماهیر شوروی سابق، عروس ربایی ممنوع بود و از سال 1994 نیز این رسم غیرقانونی است. ازدواج اجباری و ربودن عروس طبق قوانین جزایی 450 دلار آمریکا و حبس تا هفت سال در پی دارد. با این وجود بسیاری از مردم قرقیزستان از وجود این قانون اصلا اطلاعی ندارند.

تاکنون رژیمهای حاکم بر قرقیزستان به جای اقدام جدی برای برانداختن این رسم بیشتر به تشویق چند همسری پرداختهاند. رژیمهایی که با وجود تمام تلاطمهای سیاسی، آوتونبایوا یکی از صاحب منصبان آنان بوده است.